تا عشق آمد دردم آسان شد خدا را شکر

مادر شدم او باره ی جان شد خدا را شکر

شوق شنیدن ریخت حتی گریه اش در من

لبخند زد جانم غزلخوان شد خدا را شکر

من باغبان تازه کاری بودم اما او

یک غنچه زیبا و خندان شد خدا را شکر

او آمد و باران رحمت با خودش آورد

گلخانه ما هم گلستان شد خدا را شکر

سنگ صبورم نور چشمم میوه قلبم

شب را ورق زد ماه تابان شد خدا را شکر

مادر شدن یک امتحان سخت و شیرین است

دلوابسی هایم دو چندان شد خدا را شکر

                                                               نغمه مستشار نظامی

•           يکي بود... يکي نبود .
   يک مرد بود که تنها بود .
  يک زن بود که او هم تنها بود .
  زن به آب رودخانه نگاه مي کرد و غمگين بود .
  مرد به آسمان نگاه مي کرد و غمگين بود .
  خدا غم آن ها را مي ديد و غمگين بود .
                                 خدا گفت :
  شما را دوست دارم.
  پس همديگر را دوست بداريد .
  و با هم مهربان باشيد
  مرد سرش را پايين آورد .
  مرد به آب رود خانه نگاه کرد و در آب زن را ديد
  زن به آب رودخانه نگاه مي کرد ... مرد را ديد .
  خدا به آن ها مهرباني بخشيد و آن ها خوشحال شدند .
  خدا خوشحال شد و از آسمان باران باريد .
  مرد دستهايش را بالاي سر زن گرفت تا خيس نشود .
                                                 زن خنديد ...
  خدا به مرد گفت :به دست هاي تو قدرت مي دهم تا خانه اي بسازي
  و هر دو در آن زندگي کنيد .
                                                 مرد زير باران خيس شده بود  .
  زن دستهايش را بالاي سر مرد گرفت.
  مرد خنديد ...
                                 خدا به زن گفت :
  به دستهاي تو همه ي زيبايي ها را مي بخشم
  تا خانه اي را که او مي سازد زيبا کني
  مرد خانه اي ساخت و زن خانه را گرم کرد ، آن ها خوشحال بودند
                                                            خدا خوشحال بود .
  يک روز ،زن پرنده اي را ديد که به جوجه هايش غذا مي داد
  دست هايش را به سوي آسمان بلند کرد ،
  تا پرنده ميان دستهايش بنشيند .
                   اما پرنده نيامد ...
  و دست هاي زن رو به آسمان ماند . مرد او را ديد .
  کنارش نشست و دست هايش را به سوي آسمان بلند کرد .
  خدا دست هاي آن ها را ديد که از مهرباني لبريز بود .
  فرشته ها در گوش هم پچ پچي کردند و خنديدند .
  خدا خنديد و زمين سبز شد .
                      خدا گفت :
  از بهشت شاخه اي گل به شما خواهم داد .
  فرشته ها شاخه ي گلي به دست مرد دادند .
  مرد گل را به زن داد.
  و زن آن را در خاک کاشت .
      خاک خوشبو شد .
  پس از آن کودکي متولد شد که گريه مي کرد .
  زن اشک هاي کودک را مي ديد و غمگين بود .
  فرشته ها به او آموختند که چگونه
  طفل را در آغوش بگيرد و از شيره ي جانش به او بنوشاند
  مرد ، زن را ديد که مي خندد .. کودک را ديد که شير مي نوشد .
  خدا شوق مرد را ديد و خنديد .
            وقتي خنديد
  پرنده باز گشت و بر شانه ي مرد نشست .
                                          خدا گفت :
  با کودک خود مهربان باشيد تا مهرباني را بياموزد
  راست بگوييد تا راستگو باشد .
  گل و آسمان و رود را به او نشان دهيد تا هميشه به ياد من باشد
  روزهاي آفتابي و باراني از پي هم گذشتند .
  زمين پر شد از گل هاي رنگارنگ و لابه لاي گلها
  پر شد ازبچه هايي که شاد دنبال هم مي دويدند .
  خدا همه چيز و همه جا را مي ديد .
  مي ديد که زير باران مردي دستهايش را بالاي سر زني گرفته
                                                       تا خيس نشود .
  زني را ديد که گوشه اي از خاک
  با هزاران اميد شاخه گلي مي کارد .
  دستهاي بسياري را ديد که به سوي آسمان بلند شده اند .
  و پرنده هايي که ...
  خدا خوشحال بود .
  چون ديگر غير از او هيچکس تنها نبود .
                                    
    
                                                                     «مرجان کشاورزي آزاد »
  

   هيچ وقت نقاش خوبي نخواهم شد

   امشب دلي كشيدم

   شبيه نيمه سيبي

   كه به خاطر  لرزش دستانم

   در زير آواري  از رنگ ها

   ناپديد ماند ...

وقتی پرنده ای را

معتاد می کنند

تا فالی از قفس بدر آرد

و اهدا نماید آن فال را به جویندگان خوشبختی

تا شاه دانه ای به هدیه بگیرد

پرواز ...

قصه ای بس ابلهانه است

                                 از معبر قفس !

                                                                   ( نصرت رحمانی )

 بوی عیدی                          بوی توپ                      بوی کاغذ رنگی
 بوی تند ماهی دودی وسط سفره ی نو
 بوی یاس جانماز ترمه ی مادر بزرگ 
 با اینا زمستونو سر می کنم     
 با اینا خستگیمو در می کنم
 شادی شکستن قلک پول
 وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد
 بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب
 فکر قاشق زدن دختر چادر سیاه
 شوق یک خیز بلند از روی بو ته های نور
 برق کفش جفت شده تو گنجه ها
 عشق یک ستاره ساختن با دولک
 ترس نا تموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه
 بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب
 بوی باغچه                      بوی حوض                         عطر خوب نذری
 عصر جمعه                     پی فانوس                          توی کوچه گم شدن
 توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی
 با اینا زمستونو سر می کنم
 با اینا خستگیمو در می کنم
 با اینا بهارو بار می کنم

                                                            « شهیار قنبری »